دوستانم،

می رنجانندم مدام!

از دشمنانم،

چیزی در خاطرم نیست...🙃

پ.ن: خدایا دنیات چرا این شکلیه؟ چرا آدمایی بهت بدی میکنن که اصلا ازشون انتظار نداشتی؟ چرا بعضی از آدما انقدر راحت میتونن دروغ بگن و شبا آسوده سرشونو رو بالش بذارن؟ اونوقت تو از فکر و خیال خوابت نبره... خدایا من که به هیچ کس ازارم نرسیده، هیچ وقت بد کسیو نخواستم چرا باید انقد بدی ببینم؟ خدایا میدونم هوامو داری ولی خیلی درد داره، اگه این اتفاقا اسمش بزرگ شدنه، به بزرگیت قسم که خیلی درد داره... میدونم که مرهمم میشی مثل همیشه، میدونم که من با عقل ناقصم خیلی چیزارو نمیدونم و حتما صلاحی توش هست همه اینارو میدونم ولی بهم حق بده که دلم بشکنه، بسوزه از دست آدمای بی معرفتت...

بازم هرچی بشه، توکل به خودت... تا اینجاشو که قشنگ ساختی برام بقیشم حتما قشنگه، اینارم میذارم به حساب بزرگ شدن و عاقل شدن. تجربه، درد داره ولی ارزششو داره...