سلام به دوستانِ نازنین وبلاگی، دیشب بعد از پست قبلیم کلی پیام ازتون داشتم ٫ ببخشید اگه نگرانتون کردم، ممنون از محبت همگیتون. من ناچارم به قوی بودن ولی خب یه وقتا آدم کم میاره. چیزایی که اینجا مینویسم بیشتر برای تخلیه ی احساساتمه، که روی دوشم سنگینی نکنن، چون متاسفانه تو دنیای واقعی آدمی نیستم که بتونم برای کسی درد و دل کنم. خلاصه ببخشید.

امتحاناتم داره شروع میشه و بعله مجازی شدیم خداروشکر😁 کی میخواست این همه راهو تا مرکز استان بره امتحان بده٫ خدا بهمون رحم کرد🥺